-Frederic Chopin

Ο Φρεντερίκ Σοπέν (1 Μαρτίου 1810 – 17 Οκτωβρίου 1849) ήταν Πολωνός συνθέτης και βιρτουόζος πιανίστας της ρομαντικής περιόδου που έγραψε κυρίως για σόλο πιάνο. Ολοκλήρωσε τη μουσική του εκπαίδευση και συνέθεσε τα πρώτα του έργα στη Βαρσοβία πριν εγκαταλείψει την Πολωνία σε ηλικία 20 ετών. Στα 21 του χρόνια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Στη συνέχεια τα τελευταία 18 χρόνια της ζωής του έδωσε μόνο 30 δημόσιες παραστάσεις, προτιμώντας την πιο οικεία ατμόσφαιρα του σαλονιού. Μέχρι και σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο ρομαντικούς συνθέτες κλασικής μουσικής και τα έργα του πάντα καταφέρνουν να εντυπωσιάσουν τους ακροατές. Το νυχτερινό no.20 γραμμένο για πιάνο στην ντο# ελάσσονα είναι ένα από τα διασημότερα και πιο εκφραστικά έργα του συνθέτη. Προσωπικά, το αγαπημένο μου κομμάτι του όμως είναι η σπουδή no.11 στην λα ελάσσονα γνωστή και ως Winter Wind. Τα κομμάτια εκτελούνται από την Chanel Wang και τον Hayato Sumino αντίστοιχα.

-Κλασικισμός

Η περίοδος του Κλασικισμού ξεκίνησε περίπου το 1750 και τερματίστηκε μεταξύ του 1810 και 1830. Ακολούθησε την Μπαρόκ περίοδο και προηγήθηκε του ρομαντισμού. Αποτέλεσε την περίοδο κατά την οποία ξεχώρισαν οι μορφές πολύ σημαντικών συνθετών, όπως του Χάυντν, του Μότσαρτ και του Μπετόβεν. Επιπλέον μπορεί να ενταχθεί σε μια γενικότερη πολιτιστική αλλαγή που συντελέστηκε από τα μέσα του 18ου αιώνα, έχοντας ως σημαντική επιρροή τις ιδέες του Διαφωτισμού, με αποτέλεσμα την δημιουργία εξαιρετικών μουσικών επιτευγμάτων. Από τα πιο διάσημα και χαρακτηριστικά έργα της εποχής είναι η 14η σονάτα του Μπετόβεν γνωστή και ως Σονάτα του Σεληνόφωτος (Moonlight) γραμμένη για πιάνο στην ντο# ελάσσονα. Στο παρακάτω βίντεο ο διάσημος  σολίστας Daniel Barenboim εκτελεί και τα τρια μέρη της σονάτας αυτής.

-Johan Sebastian Bach

Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (1685-1750) υπήρξε αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος συνθέτης της περιόδου Μπαρόκ. Τα περισσότερα από 1000 έργα του που έχουν διασωθεί έως τις μέρες μας, φέρουν όλα τα χαρακτηριστικά της εποχής Μπαρόκ, τα οποία και απογειώνουν την τελειότητα. Παρόλο που δεν εισάγει κάποια νέα μουσική φόρμα, εμπλουτίζει το γερμανικό μουσικό στυλ της εποχής με μια δυνατή και εντυπωσιακή αντιστικτική τεχνική, έναν φαινομενικά αβίαστο έλεγχο της αρμονικής και μοτιβικής οργάνωσης, και την προσαρμογή ρυθμών και ύφους από άλλες χώρες, ιδιαίτερα από 0την Ιταλία και τη Γαλλία. Η μουσική του χαρακτηρίζεται από τεχνική αρτιότητα, αρτιστικό υπόβαθρο και, κυρίως, υψηλή πνευματικότητα.